Roden 714 Sd.Kfz.4/1 Panzerwerfer 42 (8cm) model wyrzutni rakiet 1:72

Sd.Kfz.4/1 Panzerwerfer 42 (8cm)

-

Plastikowy model do sklejenia i pomalowania

Skal 1:72

Zestaw nie zawiera farb i kleju

Kalkomanie:

• Sd.Kfz. 4/1. (8cm) Raketen-Vielfachwerfer auf Panzerwerfer 42, (SS-122181), unknown unit "Waffen-SS" area Breslau, Silesia, autumn 1944.
• Sd.Kfz. 4/1 (8cm) Raketen-Vielfachwerfer auf Panzerwerfer 42, (WH-1506508), 7 Panzer Division of Wehrmacht, East Pomerania, March 1945. 

Pod koniec 1941 roku niemieccy dowódcy wojskowi byli oszołomieni pierwszym użyciem w bitwie radzieckich wyrzutni rakiet BM-8 i BM-13 „Katiusza" i zażądali od konstruktorów uzbrojenia podobnej maszyny na potrzeby własnej armii. Po niecałym roku testów, Sd Kfz.4/1 Panzerwerfer 42 dołączył do uzbrojenia Wehrmachtu. Wyposażony był w dziesięciolufowy system wyrzutni rakiet kalibru 158 mm zaprojektowany przez Rudolfa Nebela, zamontowany na podwoziu znanej półciężarówki Opel Maultier. Pojazd ten szybko okazał się bardzo skuteczną bronią, przewyższając nawet swojego radzieckiego poprzednika pod względem celności ognia. Jednak obsługa pocisków kalibru 158 mm również wiązała się z wieloma trudnościami, między innymi ze względu na duży kaliber rakiet. Aby zapewnić jednostkom bojowym niezbędną ilość amunicji podczas walki, konieczne było nawet opracowanie specjalnych transporterów, które przewoziły dodatkowe rakiety kalibru 158 mm do wyrzutni. Pod koniec 1943 roku w ośrodku badawczym Akademii Wojsk SS w Brunn opracowano inny typ systemu wyrzutni rakiet, choć trudno byłoby nazwać go zasadniczo nowym. Najwyraźniej prostota i lekkość konstrukcji radzieckiej rakiety M8 kalibru 82 mm zaimponowały konstruktorom. Niemiecki odpowiednik był wierną kopią radzieckiej konstrukcji, z wyjątkiem sposobu mocowania stateczników do kadłuba - były one ustawione pod kątem, dzięki czemu rakieta podczas odpalania wykonywała ruch obrotowy. Oczywiste było, że rakiety z statecznikami ogonowymi nie mogły być odpalane z wyrzutni rurowej, jak w poprzednim czołgu Panzerwerfer 42, dlatego konstruktorzy ponownie poszli za przykładem radzieckim, stosując prowadnice szynowe wykonane z belki kołnierzowej.
Model przedprodukcyjny został wyposażony w 48 szyn, na których umieszczono 96 rakiet, ale taka konstrukcja okazała się zbyt masywna. W maszynach produkcyjnych montowano tylko dwa rzędy, po 12 szyn prowadzących każdy, co oznaczało, że pojedyncza salwa składała się z 48 rakiet.
Pierwsze maszyny dotarły na front w 1944 roku i początkowo były użytkowane wyłącznie przez jednostki SS. Niemieccy żołnierze nadali tym maszynom przydomek „Organy Himmlera" ze względu na specyficzny dźwięk słyszany podczas odpalania rakiet (analogicznie do przydomku „Organy Stalina" dla maszyn radzieckich).
W porównaniu z radzieckimi „Katiuszami" niemieckie wyrzutnie rakiet kal. 8 cm charakteryzowały się większą skutecznością i celnością ognia, jednak znacznie ustępowały Panzerwerferowi 42 z ładunkami kalibru 158 mm. Dlatego też maszyny te miały bardzo ograniczone zastosowanie bojowe i były produkowane w znikomych ilościach, nawet w porównaniu z Panzerwerferem 42 kal. 158 mm, którego z kolei produkowano w znacznie mniejszej liczbie niż radzieckie „Katiusze". Niektóre z tych maszyn były używane w walkach obronnych na terytorium Niemiec w 1945 roku, jednak takie przypadki były wyjątkowe, a ten konkretny rodzaj broni nigdy nie wszedł do regularnego użytku.